Προς τις τελευταίες σελίδες, διαβάζοντας το Zoo: Γράμματα όχι για την αγάπη, στο ημίφως ενός βραδινού λεωφορείου περιτριγυρισμένη από βαριά βλέφαρα, έχωσα το πρόσωπό μου μέσα στις τσακισμένες σελίδες και έμεινα εκεί μέσα για λίγο. Δεν ήμουν σίγουρη ποιος χρειαζόταν τη χάρτινη σιωπή -υποθέτω εγώ- μιας και ο Βίκτορ Σκλόφσκι είναι σε ένα νεκροταφείο στη… Continue reading
Γ.Φ. 1846: «Οκτώ ημέρες έχουν περάσει από την όμορφη βόλτα μας στο δάσος της Βουλώνης. Τι άβυσσος από εκείνη την ημέρα! Αυτές οι θαυμάσιες ώρες, που πιθανόν για τους άλλους να κύλησαν σαν τις προηγούμενες και τις επόμενες, για μας ωστόσο ήταν μια λαμπερή στιγμή που η αντανάκλαση της θα φωτίζει πάντα την καρδιά μας.… Continue reading
Με αφορμή τον πιο ερωτικό Άγιο όλων των Αγίων, αυτό το βιβλίο με βρήκε, μόνο και μόνο για να διαβαστεί μέσα σε ένα τρυφερό απόγευμα. «Αυτό ήταν;» είπε απογοητευμένος ο δωροκουβαλητής, ο οποίος δεν αποχωριζόταν την δεξιά μου γάμπα από το χέρι του. «Σχεδόν προσβλήθηκα», συνέχισε αινιγματικά, μιας και όντως, αυτές οι ερωτικές επιστολές διαβάστηκαν… Continue reading
Αυτό το βιβλίο έχει περάσει πολλά. Το πήρα το 2016 και με περίμενε να το διαβάσω το 2021. Μετά το πήγα στην Νάξο και κάποια στιγμή έσκασε ένα κύμα πάνω του, κάτω από την Πορτάρα. Μετά αποξηράνθηκε υπομονετικά στον ηλιο και τώρα είναι καγκελωμένο, αλλά ακόμα διαβάζεται. Εάν και η κάθε σελίδα έχει Ναξιώτικη άμμο… Continue reading
“Τώρα είσαι ελεύθερος!” Αυτό φυσικά ήταν μια πλάνη, δεν ήμουν, στην καλύτερη περίπτωση, δεν ήμουν ακόμα ελεύθερος. Το θέμα της γραφής μου ήσουν εσύ, εδώ έλεγα απλώς τον πόνο μου, αυτόν που δεν μπορούσα να πω γερμένος στο στήθος σου. Ήταν ένας μακρύς αποχαιρετισμός από σένα, που σκόπιμα τον τραβούσα σε μάκρος, τον οποίο μπορεί… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
