Όσο μου άρεσε η Σπουδή στο μπλε, τόσο με εκνεύρισαν τα διάσπαρτα σχόλια γύρω από το αναγνωστικό μας άγχος να δώσουμε στο βιβλίο μια ταυτότητα. Καθημερινά προσπαθούμε να απαλλαγούμε οι ίδιοι από τα δικά μας αόρατα δεσμά, αποφεύγουμε τη μικροκουβεντούλα, αλλά ένα βιβλίο με σκόρπιες παραγράφους οφείλει να μας συστηθεί; Μάλλον είναι ένα ακόμα βιβλίο… Continue reading
Πρώτη γνωριμία με την Ούρσουλα Λε Γκεν η οποία ταξιδεύει σε φανταστικούς κόσμους, με έξι πλούσιες ιστορίες, ανάμεσα σε ένα παρελθόν κι ένα μέλλον, μακριά απ’ όσα ξέρουμε, αλλά εξερευνώντας έννοιες πολύ γνωστές σε εμάς. «Τα κορίτσια είχαν διδαχθεί διαφορετικά. Οι άνθρωποι της Στσε πίστευαν ότι ο κύκλος γονιμότητας των γυναικών τις δυσκόλευε να μάθουν… Continue reading
Μια σκέψη με ακολουθεί σαν φορτωμένο σύννεφο εδώ και λίγες ώρες, αφού ολοκλήρωσα τον Αγνό εραστή του Ντέιβιντ Πλαντ: Αυτό το έργο, δεν είναι τα ημερολόγια του Ντέιβιντ κατά την περίοδο του θανάτου του Νίκου. Λέει πως δεν αντέχει να τα διαβάσει ή ακουμπήσει, οπότε ο Αγνός Εραστής είναι μια νηφάλια τοποθέτηση της επόμενης περιόδου·… Continue reading
«Τι κάνεις με τα χέρια σου; Πρέπει να κάνεις ωραία πράγματα· ζωγραφίζεις πίνακες; Παίζεις μουσική; Τι κάνεις με τα χέρια σου Άρθουρ;»«Τίποτα. Είμαι ένα παράσιτο»«Είμαι σίγουρη ότι το κάνεις ωραία» Ο εικοσιπεντάχρονος Άρθουρ Μάξλεϊ δεν ανήκει πουθενά, ούτε σε σπουδές, ούτε σε δουλειά, ούτε στο σπίτι. Στοιχειωμένος από ένα παιδικό τραύμα, ανήκει μόνο στη νύχτα.… Continue reading
Το πήρα στο πρωτότυπο κείμενο κάπου το μακρινό 2018, όταν η Μπεκ μπαίνει για πρώτη φορά στο βιβλιοπωλείο του Τζο και ο Τζο της το προτείνει (You). Ναι, η περιέργειά μου γύρω από το τι διαβάζουν οι άλλοι ήταν και είναι σε αυτά τα επίπεδα. Ακριβώς μετά έμαθα πως η συγγραφέας είναι γιαγιά της Courtney… Continue reading
Καθώς έσβηνε το 23 και ενώ φούντωνε το 24, κρατούσα την κίτρινη ταπετσαρία και δεν είχα καμία διάθεση να γράψω για αυτό το αριστούργημα. Ακόμα και σήμερα (λυπάμαι υπέροχη Σάρλοτ), νιώθω εκνευρισμό γνωρίζοντας πως εάν ένα λιγοσέλιδο έργο σαν αυτό που βγήκε το 1892, έβγαινε τώρα, θα αντιμετωπιζόταν από τους περισσότερους με απαξίωση. Και όχι,… Continue reading
«Θέλω να της πω πως δεν θα πληγωθεί ποτέ, ότι όλα θα πάνε όπως πρέπει, και ότι εγώ πάντα, μα πάντα, θα είμαι εκεί για να την προστατεύω. Δεν μας βλέπει κανένας παρά μόνο τα σπουργίτια που κάνουν κύκλους από πάνω μας. Βάζει τα χέρια της γύρω από τη μέση μου και στεκόμαστε εκεί, σφιχταγκαλιασμένες,… Continue reading
«Ο Θεός τα έκανε έτσι, που πέρασες πρώτα τα γηρατειά σου με κάποιον άλλον και φύλαξες τις μέρες της νιότης σου για να τις περάσεις μαζί μου. Κάθε φορά που βλέπω τριαντάφυλλα ή τίποτα άλλο που το παρακάνει για να δείξει πόσο όμορφο είναι, τους λέω: ‘Θέλω να δείτε την Τζέινί μου κάποια στιγμή’. Πρέπει… Continue reading
«Δεν βρήκε πουθενά ούτε ίχνος της Βίβλου τους. Το γεγονός ότι ο Κύριος δεν μπόρεσε να προστατέψει ούτε καν το βιβλίο που περιείχε το Λόγο του, αποτελούσε για τον Γκρέινιερ απόδειξη ότι από εδώ είχε περάσει μια φωτιά πιο ισχυρή κι απ’ τον Θεό τον ίδιο». Διάβασα επί δύο τα Όνειρα Τραίνων, μάλλον γιατί ήμουν… Continue reading
Από τη μια πρόκειται για ένα βαρύ πολυσέλιδο έργο, από την άλλη, μέχρι και η εξάντληση πρέπει να είναι μέρος του ιστού του Χένρι Τζέιμς. Όλα ξεκινούν στο τέλος του εμφυλίου στην Αμερική, με τρεις μορφες, τον ευγενικό αγενή σεξιστή ετοιμόλογο Basil Ransom, τη μαχητική κτητική ομοφυλόφιλη φεμινίστρια Olive και την κορυφή του ερωτικού τριγώνου,… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
