Χρόνια πριν, διάβασα γρήγορα το Πέμπτο παιδί, και έτσι αποφάσισα να πάρω ένα ακόμα βιβλίο της Βρετανίδας Λέσινγκ. Έτσι, για πολλά χρόνια, οι 750 σελίδες από το Χρυσό Σημειωματάριο έπιαναν χώρο, μέχρι που πριν μερικούς μήνες ενώ αναζητούσα επιστολές και ημερολόγια λογοτεχνικού και πραγματικού τύπου, αναγκάστηκα να το αντιμετωπίσω. Ευτυχώς! Στο κέντρο των αφηγήσεων κρύβεται και φανερώνεται η Άννα Βουλφ, μια χωρισμένη μητέρα και συγγραφέας, η οποία παλεύει ενάντια στο… Continue reading
Βέβαια, όλες οι περίπου εκατό σελίδες είναι απολαυστικές και φεύγουν γρήγορα. Ο Δημόκριτος φαίνεται μάλλον άρρωστος από τρέλα, μιας και το διαρκές γέλιο του φέρνει αμηχανία στους υπόλοιπους. Ο Ιπποκράτης καταφθάνει παρέα με τα σύνεργα του, τα μαντζούνια και ευτυχώς την καλή του διάθεση για να «γιατρέψει» τον φιλόσοφο. Τελικά, καταλήγει να συζητήσει μαζί του σχετικά με τις ανθρώπινες συμπροφορές που ο γνωστός φιλόσοφος παρατηρεί. Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό, ωραίο &… Continue reading
«Μόνο που, αφού μολαταύτα χρησιμοποιήσατε τη λέξη «άρον-άρον», πώς θα ήταν δυνατόν ο φίλος να μη σας υπενθυμίσει ότι σε μια τέτοια καμπή της ζωής η υπερβολική βιασύνη βλάπτει. Και πώς θα μπορούσε να μη σας νιώσει στην ψυχή του, όταν λέτε ότι αξιώνετε τώρα «γαλήνη και εμπιστοσύνη»… Φαίνεται πως υπάρχουν χώρες όπου τέτοιες επιρροές δεν είναι πλέον δυνατόν να αφεθούν ελεύθερες, καθώς ασκούνται πιέσεις από παντού. Ξανά και ξανά… Continue reading
Το The Idiot διαβάζεται καλύτερα όταν η αναγνώστρια σταματάει να περιμένει πλοκή, κορυφώσεις και ξεκαρδιστικά punchlines. Οι διάλογοι απλώνονται στις σελίδες και η αφήγηση μοιάζει συχνά να κουβαριάζεται ανάμεσα στις λεπτομέρειες της επικοινωνίας της πρωταγωνίστριας με άλλους. Εντός αυτής της αμηχανίας βρίσκεται μάλλον η πρόθεση της Batuman. Καταγράφει με τον τρόπο της την εμπειρία της ενηλικίωσης, όχι μέσα από μεγάλες στιγμές, αλλά μέσα από τις παρανοήσεις, τις αδέξιες χειρονομίες, την… Continue reading
Τα τέσσερα ερωτικά γράμματα (εκδ. ΔΩΜΑ, μτφ. Δέσποινα Κανελλοπούλου), το πρώτο μυθιστόρημα του Niall Williams, σχεδιάζεται μέσα σε δυο παράλληλες αφηγηματικές γραμμές. Η πρώτη είναι αυτή του νεαρού Νίκολας, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με το έργο του θεού: ο θεός μιλάει στον πατέρα του και του αποκαλύπτει πως το έργο της ζωής του είναι να ζωγραφίσει στην ύπαιθρο, εγκαταλείποντας για μακρές περιόδους την οικογένειά του. Η δεύτερη φωνή είναι αυτή… Continue reading
Είχα διαβάσει μια κριτική για το Dept. of Speculation της Jenny Offill όπου είχε χαρακτηριστεί ως pretentious και πως επιδεικνύει τα διαβάσματα και τις σπουδές της. Μάλιστα συγκρινόταν με τη Ferrante (την οποία δεν έχω διαβάσει ακόμη) και μέσα σε αυτές τις σύντομες γραμμές της κριτικής ήδη ήξερα πως θα αγαπήσω την Offill. Είναι ένας δικός μου διεστραμμένος φεμινιστικός χάρης που δεν έχω την παραμικρή ιδέα εάν είναι έγκυρος ή… Continue reading
Ο Ραματσάντραν και ο Όλιβερ Σακς περπατάνε στον ίδιο δρόμο, και οι δύο με σημαία την περιέργεια, εκλαϊκεύουν την επιστήμη τους, μετατρέποντάς τη σε προσβάσιμο υλικό για τους υπόλοιπους. Φέρνουν τους ασθενείς τους και με λίγα λόγια εισαγωγής προτείνουν μερικές Doctor House MD ερμηνείες οι οποίες σίγουρα κρατάνε την προσοχή του αναγνώστη. Ο Σακς είναι πολύ πιο προσβάσιμος από τον Ραματσάντραν ο οποίος είναι πολύ συμπαθητικός αλλά σε κάποια σημεία… Continue reading
Εικοσιέξι σύντομες επιστολές του Ιησού προς την Παναγία, χειρόγραφα που βρέθηκαν σε πήλινο κύλινδρο, γραμμένα σε περγαμηνή, στη Συρία. Κάποιοι αποφάνθηκαν με βεβαιότητα πως ήτανε πλαστά (ίσως άθεοι – μιας και δεν πίστεψαν στον θεάνθρωπο. Θα μπορούσαν όμως και πιστοί μιας και η γνησιότητα τους θα έφερνε σε αμηχανία τις διδαχές της εκκλησίας). Από την άλλη, κάποιοι «επιμένουν στην αλήθεια τους» (ίσως οι άθεοι – μιας και δεν πίστεψαν στον… Continue reading
Αρχικά, τα τρία γυναικεία πορτραίτα του Μούζιλ δίνουν την αίσθηση πως δεν υπάρχει «καταγωγή». Αυστρία, Γερμανία, Ελβετία, δεν εντοπίζονται τόσο σε αυτές τις ιστορίες, φαίνεται περισσότερο ο πειραματισμός της μικρής φόρμας, παραμυθιών και ιστοριών, όχι για να σχεδιαστούν αόρατα ηθικά διδάγματα, αλλά για να κεντηθούν τρία ζευγάρια μάτια που κοιτούν τρεις γυναίκες. Η ατμόσφαιρα που χτίζει ο Μούζιλ, μεταξύ ανδρικής αμφιβολίας και απόστασης είναι ιδιαίτερα γοητευτική, σε σημείο που εάν… Continue reading
Η αλήθεια είναι πως το διάβασα με εγκυκλοπαιδική διάθεση, βέβαιη πως δεν θα με αφορά και τόσο, όμως, είναι ένα από τα πιο ενημερωτικά, αποκαλυπτικά και παράξενα πράγματα που έχω διαβάσει. Βοηθάει κατά την αφήγηση η σφαιρική γνώση του θέματος (ναι σα τη Γη η οποία λιώνει κάτω από σωρούς πλαστικού αυτή τη στιγμή) που κατέχει ο Clapp. Μάλιστα, τον φαντάζομαι να κρατάει σημειώσεις, φανερά αγανακτισμένος στις πιο βρώμικες γωνίες… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
