Ειλικρινά, μου άρεσε πολύ, όπως και περίμενα πως θα γίνει. Αισθησιακό από κάθε άποψη, συντονισμένο με τις αισθήσεις και την αισθητική, σε σημείο που καταλήγει να ξυπνάει μια νοσταλγία. Η Ίζαμπελ, μοναχική και αυστηρή, ζει μόνη της σε ένα εξοχικό σπίτι σε μια αγροτική περιοχή της Ολλανδίας. Η μητέρα της έχει πεθάνει και τα αδέρφια της μένουν αλλού. Είναι αφοσιωμένη στη φροντίδα και την προστασία του σπιτιού, λες και πρόκειται… Continue reading
Η Έμιλυ Κάρρινγκτον απελπίζεται από τη Δικαιοσύνη κι έτσι αποφασίζει να βρει άλλον τρόπο για να αφήσει κάτω το βάρος του μυστικού που κουβαλάει: το ζωγραφίζει και έτσι λέει το μυστικό σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Δικαιοσύνη έχει αποτύχει, αλλά το μυστικό δεν είναι πλέον μυστικό. Η Έμιλυ Κάρρινγκτον κάνει ένα τολμηρό βήμα μπροστά και συστήνεται μέσα από το έργο της, λέει δυνατά το μυστικό και επιμορφώνει γονείς, δείχνει τον… Continue reading
SPOILERS ~ βέβαια είχατε 177 χρόνια να το διαβάσετε (μη βαράτε) Απορρίπτεις ερωτικά έναν άντρα στην πραγματική ζωή, αλλά του προτείνεις να μείνετε φίλοι γιατί τον συμπαθείς πολύ και πιστεύεις πως ταιριάζετε: “κοσμητικά” επίθετα, κατάρες και ψόφοι. Απορρίπτει η Νάστινκα τον αφηγητή στις Λευκές Νύχτες του Ντοστογιέφσκι: “Αλλά είναι δυνατόν να φανταστείς ότι μπορώ να σου κρατήσω κακία, Νάστινκα; Είναι ποτέ δυνατόν να ρίξω ένα σκοτεινό σύννεφο πάνω στην ήρεμη,… Continue reading
Η Αλληλογραφία δύο θαλασσών είναι δύο γυναικείες φωνές — δύο αδερφές-θάλασσες (Ατλαντικός και Μεσόγειος) — που μιλούν με τρόπο παρηγορητικό, στοχαστικό και ανελέητο. Βέβαια, οι αδερφές που έχουν βαθιά οικειότητα δεν εξηγούν τη σχέση τους, αλλά μπορεί να την αφηγηθούν με ησυχία, σαγήνη και μνήμη. Η Jacobsen σχεδιάζει ένα οικολογικό παραμύθι, μια φιλοσοφική αλληγορία και φυσικά, ποίηση σε πρόζα. Η γλώσσα της είναι απλή και ξεγυμνωτική, όπου κανείς υποθέτει πως… Continue reading
Το βιβλίο I Still Love H.E.R. του Κώστα Σαββόπουλου είναι μέρος της απάντησης όταν η πατριαρχία παραπονιέται: «α δεν σας νοιάζει η ανδρική καταπίεση». Μας νοιάζει, αλλά είναι δικιά σας δουλειά να τη μελετήσετε, να την καταλάβετε, να μιλήσετε για αυτή (κυρίως μεταξύ σας) και να δημιουργήσετε πρωτοβουλίες ώστε να αλλάξει το πλαίσιο της αρρενωπότητας όπως εσείς τη διδαχθήκατε κι εμείς τη βιώνουμε. Η πρόθεση του βιβλίου πάει κόντρα στο… Continue reading
Διαβάζοντας τον Γάμο (1980) του Μάριου Ποντίκα, έρχεται ο αναγνώστης σε ανελέητη ανατομία της ελληνικής οικογένειας, της συζυγικής υποκρισίας, της έμφυλης βίας και, κυρίως, της ιδεολογικής βίας που μεταμφιέζεται σε μετρονόμο ανάμεσα στην παράδοση και το καθήκον. Στηριγμένος στη δυναμική των μεταπολιτευτικών χρόνων, ο Ποντίκας ανήκει στη γενιά των διανοουμένων που δεν φοβήθηκαν να κατονομάσουν τις παθογένειες της κοινωνίας τους —και μάλιστα όχι αφηρημένα, αλλά μέσα από την ωμή, ασυμβίβαστη… Continue reading
Ο Latronico έχει αναφέρει πως εμπνέεται από το (μαγικό) μεταμοντέρνο πρότυπο του Perec, που συνθέτει την κοινωνία μέσω της σχέσης της με τα πράγματα και τον χώρο. Έχω πει και γράψει πολλές φορές πόσο μεγάλη έμπνευση είναι για εμένα ο Perec. Μάλιστα, όταν διάβασα το «Ζωή, οδηγίες χρήσεως», την πρώτη βδομάδα του Αυγούστου το 2021, σε μια προβλήτα φτιαγμένη από πέτρες Καρύστου δίπλα από την Πορτάρα της Νάξου, μου έγινε… Continue reading
Με το Με μια χαρά: Η στρατιωτική θητεία του Ιωάννη Μαργαριτόπουλου, Μικρά Ασία και Ελλάδα 1921-1924 (εκδ. Βιβλιοπωλείο “Ο Μωβ Σκίουρος”) έρχεται κανείς σε επαφή με μια σπάνια, άμεση μαρτυρία της περιόδου της Μικρασιατικής Καταστροφής — όχι μέσα από τη συνηθισμένη – επίσημη αφήγηση, αλλά με την ωμή πραγματικότητα, μακριά από το μελόδραμα ή τον εξιδανικευμένο πατριωτισμό, μέσα από τα μάτια ενός στρατιώτη που έζησε τον πόλεμο με τις φρίκες και… Continue reading
“Ο Μιχάλης κατεβαίνοντας από το λεωφορείο είδε μπροστά του να ορθώνεται η ταμπέλα του Χοτέλ Απόλλων, πελώρια κι αντιαισθητική. Άναψε το τσιγάρο του, έβρισε την κακή του την τύχη και τον ξάδερφό του τον Χρήστο, που του ‘χε πει να πιάσει κι αυτός δουλειά στα ξενοδοχεία γιατί έχει εύκολο χρήμα.” Κατά το 1981, λίγο πριν την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ο σύλλογος «Ελλήνων Ήθος» πραγματοποιεί την ετήσια μάζωξή του στο… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
