«…δεν θέλω να φάω, δεν πεινάω, ήθελα να πω, άφησε με ήσυχο, δε θα φάμε, δε θα ξαναφάμε ποτέ μαζί, γιατί δεν με βοηθάς, γιατί σου φαίνονται όλα αυτονόητα, γιατί πηγαίνεις στην τουαλέτα τόσο σίγουρη πως θα γυρίσεις και θα με βρεις εκεί που με άφησες, γιατί δεν σκούπισες καλά τα χέρια σου, γιατί στάζουν,… Continue reading
«Perhaps, somewhere, humanity is flourishing under the stars, unaware that a daughter of its blood is ending her days in silence.» Βιβλία που είναι ένας μεγάλος, αριστοτεχνικός, υπαρξιακός, εσωτερικός μονόλογος, από το Υπόγειο μέχρι το Δεν ήμουν πια άνθρωπος. Πραγματικά, το μυθιστόρημα της Harpman (Γαλλία, 1995), συγκλονίζει και ρημάζει, ενώ θυμίζει πως δεν χρειάζονται και… Continue reading
Πράγματι, τα φιλιά τα ‘χουν δυσκολέψει, προσυπογράφω, άρα όταν αποφασίστηκε να διαβαστεί αυτό το βιβλίο, ανάμεσα σε παράλογο Δεκέμβρη και μουρλό Γενάρη, οι άκανθες του αχινού βρέθηκαν ανάμεσα στην αλλαγή του 2025, στη μια άκρη τους είχαν το κραγιόν το κόκκινο, το γιορτινό, στην άλλη υπολείμματα από τα εντόσθια του αχινού και πλέον μπορώ να… Continue reading
Μέχρι στιγμής, αυτό ο ατελείωτος Γενάρης, κουβαλάει υποθέσεις του προηγούμενου έτους. Το Ένας έρωτας της Sara Mesa ανήκει στα αρκετούτσικα που διάβασα τους τελευταίους μήνες του 25 αλλά δεν είχα όρεξη να γράψω γι’ αυτά. Ας τα πούμε τώρα λοιπόν: Όσο κανείς ψάχνει τον Έναν Έρωτα της Ισπανίδας Sara Mesa και θεωρεί πως ίσως έχει… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
