Εμείς & ο κόσμος της Τώνια Τζιρίτα-Ζαχαράτο με το εξώφυλλο με τις μενεξεδένιες λαδομπογιές ακουαρέλας ενός σούρουπου, δέντρα και ζώα, κι ένα αυτοκίνητο περνά. Η ποιητική συλλογή ταιριάζει με το εξώφυλλό της, γραμμένη προσεκτικά και όλο φύση, με ψαράκια, γλάρους, πάπιες, κύκνους, λίγα σχεδόν αστικά περιστέρια, κοκκινωπά ηλιοβασιλέματα, θάλασσα, ωκεανοί και το ποτάμι Λιουμπλιάνα· γεμάτη… Continue reading
Γνωριμία με την Αντωνία Μποτονάκη μέσα από την τρίτη και ιδιαίτερη ποιητική συλλογή της «Τη γλώσσα της την πέταξαν στη γάτα». Πέντε ομολογίες ή ψαλμοί, χαρακώνουν με ευγένεια τη δομή των ποιημάτων που τριγυρνάνε στο παιδικό βλέμμα, βλέμμα κοριτσίστικο, που στέκεται στα αλλόκοτα του κόσμου. Η βουκολική γη, τα ζώα, τα φαγητά, οι μυρωδιές της… Continue reading
Διάλειμμα Χαράς (από ανυπεράσπιστο καημό) Απάνω που έλεγα να πάψω πια τα ερωτικά,να γράψω κάτι και για τη δυστυχία του διπλανού μου,γνώρισα εσένα κι αναστατώθηκα ολόκληρος,και παν περίπατο όλα μου τα προγράμματα […] Εάν εξαιρέσει κανείς το «και τι δεν κάνατε για να με θάψετε» και μερικές ακόμα σκόρπιες λέξεις, δεν ήξερα τίποτα άλλο δικό… Continue reading
Εγώ τον Έρωτα είναι που ερωτεύθηκα Εσύ ήσουν που μπήκες ανάμεσά μας («Παρεξήγηση») Φέτος, ευτυχώς, είναι ένα καλοκαίρι ποίησης. Δεν το επέλεξα, απλά τυχαίνει και φτάνει στα χέρια μου και τυχαίνει να την κουβαλάω δίπλα – δίπλα στη λογοτεχνία και νομίζω εξαιτίας αυτής της παρέας, κάπου συγχώρεσα και τα δικά μου ποιήματα -τα οποία μάλλον… Continue reading
Ένα πρωινό από τα πρωινά που πέρασαν, χασομερούσα στο κρεβάτι. Υποφέρω με τη ζέστη και υποφέρω και με τις δουλειές που απαιτούν να αντιμετωπίσεις τη ζέστη για να τις φτάσεις, οπότε καθυστερούσα σε εκείνο το σκιερό δωμάτιο. Πήρα στα χέρια το Έλληνες πεδινοί κακολόγοι του χιονιού & Τα σκαλαθύρματα του Παύλου Σιδέρη του Πέτρου Δερβάκου,… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
