Η Κρύπτη ήταν η βιαστική, πρωινή μου απόφαση, μήνες μετά αφού την έφερα σπίτι. Αποτελείται από δύο μέρη: Η Ανασκαφή, η οποία περιλαμβάνει μικρά ποιήματα χωρίς μέτρο, συχνά μιας παραγράφου ή και μιας πρότασης. Το δεύτερο μέρος είναι τα Αφηγήματα, μεγαλύτερες σε έκταση διηγήσεις, περιγραφές της μιας περίπου σελίδας. Ήταν αυτό που χρειαζόταν κανείς για… Continue reading
«Δεν θέλω τέτοια συναισθήματα, ψεύτικα κ επιφανειακά σαν αυτά που εξάπτει η χορωδία της εκκλησίας. Σήμερα φάνηκα λαίμαργη – για σκωτσέζικα μπισκότα βρόμης κι ερωτικές σκέψεις. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω.» Έχω χάσει τον αναγνωστικό μου δρόμο αυτές τις ημέρες και το ένα βιβλίο με κάνει πάσα στο άλλο. Δεν θυμάμαι ποιο με πέταξε… Continue reading
Με τον φίλο της Νιούνεζ έγινα πολύ φίλη, παρά το ότι στην αρχή δεν μου άρεσε. Από εκεί ξεπήδησέ η Ατίμωση και το My dog tulip. Η Ατίμωση όχι απλά στάθηκε δίπλα στον Φίλο επάξια, αλλά εάν κρίνω απ’ το ότι μετρούσα τις σελίδες και ανησυχούσα πως τελειώνει, αλλά και το ότι σκοπεύω να δω… Continue reading
Σε θυμάμαι σαν πόλη Σε θυμάμαι σαν πόλη, σα να υπήρξε μια χώρα με πρώτευσα εσένα. Για να ξεφύγω από σένα έπαιρνα τα όρη και τα βουνά, και τριγυρνούσα, τις Κυριακές, στα προάστια. Σε θυμάμαι με κήπους κι ανάκτορα με δικαστήρια και θέατρα, τώρα που πλήττω μες στα μικρά χωριά και το χορτάρι ψηλώνει. Continue reading
«Σήμερα είδα ένα χάρτη της Βιέννης και για μια στιγμή μου φάνηκε ακατανόητο που ‘χτισαν μια τόσο μεγάλη πολιτεία, ενώ εσύ δε χρειάζεσαι παρά μόνο ένα δωμάτιο.» Δύσκολο, πολύ δύσκολο. Από την άλλη, όλα δύσκολα μου φαίνονται αυτές τις ημέρες. Μου πήρε καιρό να το τελειώσω, το χαζοδιαβάζω έναν χρόνο τώρα. Δεν μου είναι σαφές… Continue reading
Αντονέν Αρτώ, Βιρτζίνια Γουλφ, Φρήντριχ Νίτσε, Έντγκαρ Άλλαν Πόε και Μαίρη Σέλλεϋ. Το κοινό της συλλογής που συνθέτουν αυτή τη συλλογή 34 επιστολών, είναι η επιδείνωση της ψυχικής υγείας τους. Τον Αρτώ τον διάβασα τώρα για πρώτη φορά, μέσα από τις επιστολές του από την ψυχιατρική κλινική του Ροντέζ, όπου και νοσηλεύτηκε. Ομολογώ πως μου… Continue reading
Τελείως κατανοητό γιατί το Γράμμα σε έναν νέο ποιητή τιτλοφορεί τη συλλογή, πρόκειται για το πιο προσωπικό, ευθύ και αφιερωμένο στη δημιουργία, ενώ τα υπόλοιπα, γεννάνε περισσότερα ερωτήματα, προβληματίζουν περισσότερο, αλλά έχουν λιγότερα στολίδια. Γνήσια συγκίνηση αποτελούν τα δοκίμια της Βιρτζίνιας Γουλφ, η οποία παραδίδει μαθήματα ευστοχίας, ειλικρίνειας, χιούμορ και αστέρευτης γνώσης για τον λογοτεχνικό… Continue reading
Είχα δει την ομώνυμη ταινία πριν τα δεκαοκτώ. Από τότε μου ερχόταν πάντα πρώτη στο μυαλό όταν με ρωτούσαν ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία. Ποτέ δεν μπόρεσα να τη δω χωρίς να κλάψω. Δεν άργησα να ερωτευτώ τον Colin Firth. Αρκετά χρόνια μετά, πήρα το βιβλίο από το Book Depository (αιωνία η μνήμη του)… Continue reading
«Θυμάσαι που σ’ έλεγα μικρή μου Ρώμη; […] Τώρα φαίνεται πως δεν έκανα λάθος. Η μοίρα της μιας ίσως είναι και η μοίρα της άλλης» Κάπου εδώ τελειώνουν τα αδιάβαστά μου του Williams. Καταλήγω πως το καλύτερο ήταν ο Στόουνερ, ακολουθεί ο Μακελάρης, μετά ο Αύγουστος και τέλος η Νύχτα, την οποία έτσι κι αλλιώς… Continue reading
Τι μπερδεμένο όνειρο. Το διάβασα αρκετές φορές προκειμένου να μου επιτρέψω να νιώσω λίγο ανόητη που δεν το κατάλαβα. Αλλά μάλλον κάποια στιγμή ερχόμαστε στην αποδοχή πως πολλά λογοτεχνικά βιβλία γράφτηκαν ως σκηνές, ως ποίηση. Η Ντυράς περιγράφει ωμές πράξεις όπως θα περιέγραφε κανείς τις κινήσεις ενός λουλουδιού. Από τη μια είναι συγκινητικό, από την… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
