«Γεννήθηκα Ιούλιο, λυκόφως, αστερισμός Καρκίνος. Οταν με φέρανε για να με δει, γύρισε προς τον τοίχο.» Δεν έκλαψα καθόλου όταν το διάβαζα. Νομίζω απλά συγκινήθηκα κάποια άλλη στιγμή, όταν κάτι έλεγα για την Καραπάνου. Διακριτικά. Οι μικρές της ημερολογιακές καταγραφές, κρατάνε μια με δύο σελίδες και πάντα έχουν δράση. Πάντα η Κασσάνδρα κάτι έχει να… Continue reading
«Δεν θέλω τέτοια συναισθήματα, ψεύτικα κ επιφανειακά σαν αυτά που εξάπτει η χορωδία της εκκλησίας. Σήμερα φάνηκα λαίμαργη – για σκωτσέζικα μπισκότα βρόμης κι ερωτικές σκέψεις. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω.» Έχω χάσει τον αναγνωστικό μου δρόμο αυτές τις ημέρες και το ένα βιβλίο με κάνει πάσα στο άλλο. Δεν θυμάμαι ποιο με πέταξε… Continue reading
Η Τρομερή Καταπακτή Κάποτεθα σταματήσω να σου απευθύνω το λόγοΚόντρα στις προβλέψεις μουη αγάπη μου για σενανα που θα χει τέλος τελικά Ακόμα και στα ποιήματα θα σ’ το κρατάωΘα σε ακούω να με φωνάζεις μέσα απ’ το χαρτίΘα περιμένεις να αναγεννηθείς μέσα απ’ τις λέξειςΜα εγώ θα γράφω για άλλα πράγματα που δεν τα… Continue reading
Σε θυμάμαι σαν πόλη Σε θυμάμαι σαν πόλη, σα να υπήρξε μια χώρα με πρώτευσα εσένα. Για να ξεφύγω από σένα έπαιρνα τα όρη και τα βουνά, και τριγυρνούσα, τις Κυριακές, στα προάστια. Σε θυμάμαι με κήπους κι ανάκτορα με δικαστήρια και θέατρα, τώρα που πλήττω μες στα μικρά χωριά και το χορτάρι ψηλώνει. Continue reading
«Είχα την εντύπωση ότι όποιον συγγραφέα γνώριζα που στο παρελθόν σήμαινε σχεδόν όσους γνώριζα- βρισκόταν σε κατάσταση χρόνιας ματαίωσης. Όλοι ασχολούνταν με το ποιος πήρε τι και ποιος έμεινε στην απέξω και πόσο τρομερή αδικία επικρατεί στο χώρο. Με μπέρδευε πολύ. Γιατί να είναι έτσι; Γιατί όλοι οι άντρες ήταν τόσο αλαζόνες και γιατί τόσοι… Continue reading
Αντονέν Αρτώ, Βιρτζίνια Γουλφ, Φρήντριχ Νίτσε, Έντγκαρ Άλλαν Πόε και Μαίρη Σέλλεϋ. Το κοινό της συλλογής που συνθέτουν αυτή τη συλλογή 34 επιστολών, είναι η επιδείνωση της ψυχικής υγείας τους. Τον Αρτώ τον διάβασα τώρα για πρώτη φορά, μέσα από τις επιστολές του από την ψυχιατρική κλινική του Ροντέζ, όπου και νοσηλεύτηκε. Ομολογώ πως μου… Continue reading
Τελείως κατανοητό γιατί το Γράμμα σε έναν νέο ποιητή τιτλοφορεί τη συλλογή, πρόκειται για το πιο προσωπικό, ευθύ και αφιερωμένο στη δημιουργία, ενώ τα υπόλοιπα, γεννάνε περισσότερα ερωτήματα, προβληματίζουν περισσότερο, αλλά έχουν λιγότερα στολίδια. Γνήσια συγκίνηση αποτελούν τα δοκίμια της Βιρτζίνιας Γουλφ, η οποία παραδίδει μαθήματα ευστοχίας, ειλικρίνειας, χιούμορ και αστέρευτης γνώσης για τον λογοτεχνικό… Continue reading
“Εμείς, οι ραγισμένοι, αναγνωρίζουμε εύκολα ο ένας τον άλλον, έλκουμε και απωθούμε εξίσου ο ένας τον άλλον. Απαρτίζουμε μια θλιβερή και ηττημένη συντεχνία. Είμαστε το χωριό που χτίστηκε δίπλα στο ηφαίστειο, η πόλη που υψώθηκε σε σαθρό έδαφος. Κάθε μέρα είναι η μέρα του μεγάλου σεισμού. Το χωριό μας θα καταρρεύσει. Ανά πάσα στιγμή θα… Continue reading
Τη λάτρεψα με το Αϊλίν, τη λάτρεψα και με το έτος ξεκούρασης και χαλάρωσης της. Οδυνηρή, αστεία, αποσυνδεδεμένη από τα πάντα, ελάχιστα συμπαθητική, ιδιαίτερα έξυπνη, προνομιούχα και παράξενα ειλικρινής. Τέτοιες χαρακτήρες, που στέκονται στο “now what”, μετά το σημαντικό τους δράμα, περιαυτολογώντας για όσα έχουν απομείνει από τη ζωή με κερδίζουν πάντα, όπως με κέρδισε… Continue reading
Δεν περίμενα πως εντός του Σεπτεμβρίου θα διαβάσω κατά λάθος για τις αφαιρέσεις και τις κοιλάδες του Χαράρ και από τον Ρεμπώ και από την Παναγιωτάτου – αλλά μερικές φορές συμβαίνουν περίεργες και ωραίες συμπτώσεις. Το ταξίδι με τις Ελληνίδες συγγραφείς με έφερε εδώ (παράλληλα με το άλλο ταξίδι με τις επιστολές) και δεν νιώθω… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
