Ξημερώνει το βράδυ της Παρασκευής με ωραία παρέα, «Αδέσποτα σκυλιά. Αδέσποτα γραπτά» του Δημήτρη Παπακώστα από Εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ / POTAMOS Publishers.
Δεν είναι κατάλληλο να γράψει κανείς πολλά, αυτό θα προσβάλει το ύφος του ποιητή, το οποίο είναι νηφάλιο, μετρημένο και προσεκτικό, άλλωστε γι’ αυτό προς το τέλος, τα περισσότερα ποιήματά κρύβουν μια χαρωπή ή νοσταλγική έκπληξη που πεταρίζει.
Τα πέντε μέρη της αδέσποτης συλλογής είναι τα εξής: «Αδέσποτα σκυλιά», «Λαϊκά τραγούδια», «Παλιές φωτογραφίες», «Τρίπολη» και τέλος «Οι φίλοι».
Ο ποιητής ανασύρει μαλακά μνήμες, χωρίς ίχνος επιτήδευσης ή το βάρος του βουτύρου της μαντλέν και ζωντανεύει την αίγλη από ένα ζεστό παρελθόν, όπου ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να μην αφήσει έργο, όπως το πουλί δεν μπορεί να αποφύγει το κελάηδισμα ή ο σκύλος το χοροπήδημα των αυτιών κατά το τρέξιμο. Αυτές τις μέρες είναι δύσκολο να περπατήσεις χωρίς να νεκρωθείς από την πιο κουτή παράσταση αυτοαναφορικότητας, άρα οι στίχοι, τα πεζοποιητικά και τα ποιήματα με την παραδοσιακή τους φορεσιά, είναι φρέσκος αέρας.
Ο ποιητής στέκεται στο κέντρο του έργου, όπως το αδέσποτο σκυλί στο κέντρο του πικ απ. Αόρατος – ορατός ξεσκονίζει μια πορεία, μελαγχολική ή χαριτωμένη, πάντα εξοπλισμένος με τη φιλική διακριτικότητα προς τον αναγνώστη, ο οποίος είναι αδύνατο να μη γοητευτεί. Μπουχτίσαμε στα έργα που μας ζητάνε κάτι· εδώ ο Παπακώστας μάς προτείνει η επόμενη προβολή μας να είναι ταινία του Σαμ Πέκινπα και τίποτε άλλο.
Μικρό χαρούμενο στιχοποιηματάκι – έμπνευση από τα «Αδέσποτα σκυλιά. Αδέσποτα γραπτά»:
Η γεωγραφία μιας ζωής και συνάντηση με τα παιδιά του κόσμου
Η φιλία ενός σκύλου που ‘ναι καλύτερος απ’ άνθρωπο και μολυβάκια συνάδελφοι καλοί.
Το χάζι, χάζι (το), στα κεφάλια των φαντάρων που χάνονται πίσω απ’ τα δέντρα· έχουν να συναντήσουν τις ζωές τους.
Η Φάτα Μοργκάνα ως φαινόμενο των άλλων ζωών, που δεν πήραμε χαμπάρι πως υπήρχαν για να τις διαπραγματευθούμε.
Πολύτιμοι διάλογοι αγαπημένων να διαφυλαχθούνε από το δρεπάνι του χρόνου· στο μεταξύ: απαρηγόρητος αιγιαλός δακρύων, με τακτ
Η γαλήνια σοφία που βρέθηκε στην αμφιθυμία των λαϊκών τραγουδιών
Και νερόμυλοι πάντοτε καλύτεροι από μένα στην αριθμητική
Αλλά καλύτερα να τα ακούσετε από τον ίδιο:
Το πρώτο ποίημα του τελευταίου κεφαλαίου, «Οι φίλοι»:
ΘΑ ‘ΡΘΕΙ
Θα ‘ρθεῖ ὁ θάνατος σαν σιγανή βροχή στο προσκεφάλι σου
νὰ σοῦ μουσκέψει τα μαλλιά, το μέτωπο, τά μάτια.
Θα ‘ναι φθινόπωρο.
Δέ θά ‘σαι τίποτα,
δέ θά ‘σαι ἄγγελος,
δέ θά ‘σαι ἀέρας κι οὐρανός.
Θὰ εἶσ ̓ ἐγώ, πού δέν μπορῶ χωρίς ἐσένα.
Θά ‘ρθεῖ ὁ θάνατος, θα ‘ναι φθινόπωρο,
κι ἐσύ δέ θά ‘σαι.
Leave a Reply