Γνωριμία με την Piñeiro μέσα στους Καθεδρικούς της. Πέρασα πολύ ωραία με τη συντροφιά της, ξεκουράστηκα, ηρέμησε το κεφάλι μου. Εάν είστε σε δύσκολη φάση αναγνωστικά (ή και γενικά), το ύφος της θα σας βοηθήσει. Το συμμιγές κείμενο εμπεριέχει τη δολοφονία της 17χρονης Άννας Σαρδά, που το πτώμα της βρέθηκε καμένο και τεμαχισμένο σε μια αλάνα κοντά στο σπίτι της. Η αφήγηση ξεκινάει με τη Λία, την αδερφή της και… Continue reading
«Κάθε χρόνο γίνομαι όλο και λιγότερο άνθρωπος/όλο και περισσότερο βελανιδιά» Ένα βράδυ, πριν κάποιο καιρό διάβασα τυχαία ένα ποίημα αυτής της συλλογής – δεν θυμάμαι ποιο. Διάβασα και λίγα λόγια για την ποιήτρια. Σκέφτηκα πως κάποτε θα την πάρω τη συλλογή, να τη διαβάσω σωστά. Το επόμενο βράδυ, ήταν εκείνο το βιβλιοϊβέντ που μας έκαναν δώρο πακετάκια με βιβλία. Δεν μου άρεσε σχεδόν τίποτα από το πακετάκι μου κι αντάλλαξα… Continue reading
«Στο τέλος της νύχτας, οι μεμβράνες των τυμπάνων έχουν λεκιάσει με αίμα. Από το πολύ χτύπημα τα χέρια πληγώνονται και ματώνουν. Κι όμως είναι χέρια πολύ σκληρά, χέρια δουλευταράδων» Μάλλον ένα βιβλίο που δεν θα του ταίριαζε να έχει κάποια κριτική με συγκεκριμένη δομή, άρα μπορώ να παραθέσω κάποια λίγα, σκόρπια: Λείπει η μαντλέν, αλλά ο Λουί ξεκινάει με τα πρώτα χρόνια, κάπως παραπονεμένος για την κατάσταση της μνήμης του:… Continue reading
«Οι άνθρωποι ίσως να μην μπορέσουν να φτάσουν σε αυτές (τις απαντήσεις) επειδή τους προκαλούν σύγχυση τα συναισθήματά τους ή επειδή είναι πολύ ηλίθιοι ή πολύ άτυχοι· ενδέχεται επίσης οι απαντήσεις να είναι να είναι πολύ δύσκολες, τα μέσα ανεπαρκή, οι τεχνικές εξαιρετικά περίπλοκες για να ανακαλυφθούν· αλλά, ότι κι αν συμβαίνει, αν τα ερωτήματα είναι γνήσια, οι απαντήσεις πρέπει να υπάρχουν. Αν εμείς δεν γνωρίζουμε, οι διάδοχοί μας μπορεί… Continue reading
«Τώρα πια το σπίτι της έχει γίνει παρκοκρέβατο· το κρεβάτι όπου πλάγιαζε με τον άντρα της, ο καναπές με το βελουτέ ύφασμα, η μπρεζέρα με την μαξιλάρα που είχε κεντήσει για την προίκα της κόρης της φτιάχνουν μια μαλακή και ασφαλή φυλακή, για να ξαποστάσει η ίδια, να καθίζει τους επισκέπτες της, να μιλάει με τα έπιπλα που την ακολουθούν από τότε που παντρεύτηκε κι έχουν γίνει κατοικίδια, ή, ίσως,… Continue reading
Μια σκέψη με ακολουθεί σαν φορτωμένο σύννεφο εδώ και λίγες ώρες, αφού ολοκλήρωσα τον Αγνό εραστή του Ντέιβιντ Πλαντ: Αυτό το έργο, δεν είναι τα ημερολόγια του Ντέιβιντ κατά την περίοδο του θανάτου του Νίκου. Λέει πως δεν αντέχει να τα διαβάσει ή ακουμπήσει, οπότε ο Αγνός Εραστής είναι μια νηφάλια τοποθέτηση της επόμενης περιόδου· όχι πως ο θρήνος μαλακώνει ποτέ τελείως. Του Ντέιβιντ του παίρνει 38 σελίδες μέχρι να… Continue reading
Τα επτά διηγήματα της Νατάσας Σίδερη έφτασαν σε εμένα χρόνια αφού γράφτηκαν, στην προσπάθεια μου να διευρύνω τα αναγνώσματά μου από Ελληνίδες συγγραφείς και χαίρομαι που προσανατολίστηκα και ξεκίνησα αυτό το ταξίδι από αυτά. Η εμμονή αυτής της χώρας να δίνει διηγήματα – σφηνάκια δεν μου έχει κάτσει καλά, διότι όπως και να το κάνουμε μια ιστορία οφείλει να πιάσει τον χώρο της, και οι κυρίαρχοι πονηροί λογισμοί, πράγματι, πιάνουν… Continue reading
Ο καλός στρατιώτης ήρθε για να πάρει την θέση του σημαντικότερου αναγνώσματός μου για το έτος, μέχρι στιγμής. Ενώ έχω πολλές σημειώσεις, παραμένουν μέχρι τώρα όλες διάσπαρτες και μάλλον καλώς· εάν ο Τζον Ντόουελ, ο αφηγητής, αφέθηκε στον λεγόμενο λαβύρινθό του, τότε γιατί να μην αφεθούμε και οι υπόλοιποι; Ο καλός στρατιώτης, η ιστορία πάθους, οι ημερομηνίες και τα αμέτρητα «δεν ξέρω» του αφηγητή, είναι λίγα από τα σημάδια ενός… Continue reading
-Εσύ τουλάχιστον θα έπρεπε να μου έχεις εμπιστοσύνη γιατί στα μάτια του Θεού είμαστε παντρεμένοι!-Ο Θεός θα με άφηνε να σε παρατήσω όποτε γουστάρω. Ιδιαίτερα διασκεδαστικό, μεταμοντέρνο Σκωτσέζικο, πικαρικο παραμύθι και μάλιστα χορταστικό. Ο Γκρέι πλαισίωνει μια ιστορία με τη μεταφυσική δικαιοσύνη τού να μην περιοριστεί η αφήγηση στον αφηγητή, ενισχύοντας και την πιστότητα /υποψία όλων των απίστευτων. Μέχρι και η άρνηση της ίδιας της Μπάξτερ στο τέλος, έρχεται για… Continue reading
Η κεντρική ιδέα είναι απλή: Η οδός Αέρηδων με το παραμυθένιο όνομα, ενώ είναι ιδιαίτερη μιας και φυλάει όλα αυτά τα μυστικά, δεν διαφέρει από μια άλλη, οποιαδήποτε οδό. Εκεί εντοπίζεται και ο κατευνασμός της ψυχής: ένας ξενιτεμένος μεγαλύτερος άντρας στον δρόμο, θα μπορούσε να είναι κάποιος Καβάφης με το ασήκωτο βάρος του νόστου ενός πλατωνικού έρωτα (το αγαπημένο μου), μια γυναίκα που περπατάει κρυφά προς την ψυχοθεραπεία της, θα… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
