Η Κρύπτη ήταν η βιαστική, πρωινή μου απόφαση, μήνες μετά αφού την έφερα σπίτι. Αποτελείται από δύο μέρη: Η Ανασκαφή, η οποία περιλαμβάνει μικρά ποιήματα χωρίς μέτρο, συχνά μιας παραγράφου ή και μιας πρότασης. Το δεύτερο μέρος είναι τα Αφηγήματα, μεγαλύτερες σε έκταση διηγήσεις, περιγραφές της μιας περίπου σελίδας. Ήταν αυτό που χρειαζόταν κανείς για να ξεπεράσει την τρύπα που μου άφησε να χάσκει, η Νίκη-Ρεβέκκα Παπαγεωργίου τις προηγούμενες ημέρες.… Continue reading
«Δεν θέλω τέτοια συναισθήματα, ψεύτικα κ επιφανειακά σαν αυτά που εξάπτει η χορωδία της εκκλησίας. Σήμερα φάνηκα λαίμαργη – για σκωτσέζικα μπισκότα βρόμης κι ερωτικές σκέψεις. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω.» Έχω χάσει τον αναγνωστικό μου δρόμο αυτές τις ημέρες και το ένα βιβλίο με κάνει πάσα στο άλλο. Δεν θυμάμαι ποιο με πέταξε στην καλή καθολική Ο’ Κόνορ, αλλά με κάποια αίσθηση επείγοντος πήρα πριν 1-2 βδομάδες το… Continue reading
Η Τρομερή Καταπακτή Κάποτεθα σταματήσω να σου απευθύνω το λόγοΚόντρα στις προβλέψεις μουη αγάπη μου για σενανα που θα χει τέλος τελικά Ακόμα και στα ποιήματα θα σ’ το κρατάωΘα σε ακούω να με φωνάζεις μέσα απ’ το χαρτίΘα περιμένεις να αναγεννηθείς μέσα απ’ τις λέξειςΜα εγώ θα γράφω για άλλα πράγματα που δεν τα ξέρειςκαι θα γκρεμοτσακίζεσαι στο άγραφο κενό Κάποτε θ’ ανοίξει ορθάνοιχτη η Τρομερή Καταπακτήκαι θα σε… Continue reading
Με τον φίλο της Νιούνεζ έγινα πολύ φίλη, παρά το ότι στην αρχή δεν μου άρεσε. Από εκεί ξεπήδησέ η Ατίμωση και το My dog tulip. Η Ατίμωση όχι απλά στάθηκε δίπλα στον Φίλο επάξια, αλλά εάν κρίνω απ’ το ότι μετρούσα τις σελίδες και ανησυχούσα πως τελειώνει, αλλά και το ότι σκοπεύω να δω την ομώνυμη ταινία του 2008 με τον Μάλκοβιτς σήμερα, τότε μάλλον ο Κούτσι μπήκε στην… Continue reading
Σε θυμάμαι σαν πόλη Σε θυμάμαι σαν πόλη, σα να υπήρξε μια χώρα με πρώτευσα εσένα. Για να ξεφύγω από σένα έπαιρνα τα όρη και τα βουνά, και τριγυρνούσα, τις Κυριακές, στα προάστια. Σε θυμάμαι με κήπους κι ανάκτορα με δικαστήρια και θέατρα, τώρα που πλήττω μες στα μικρά χωριά και το χορτάρι ψηλώνει. Continue reading
«Είχα την εντύπωση ότι όποιον συγγραφέα γνώριζα που στο παρελθόν σήμαινε σχεδόν όσους γνώριζα- βρισκόταν σε κατάσταση χρόνιας ματαίωσης. Όλοι ασχολούνταν με το ποιος πήρε τι και ποιος έμεινε στην απέξω και πόσο τρομερή αδικία επικρατεί στο χώρο. Με μπέρδευε πολύ. Γιατί να είναι έτσι; Γιατί όλοι οι άντρες ήταν τόσο αλαζόνες και γιατί τόσοι από αυτούς ήταν σεξουαλικά αρπακτικά; Γιατί όλες οι γυναίκες ήταν τόσο θυμωμένες και θλιμμένες; Ήταν… Continue reading
«Σήμερα είδα ένα χάρτη της Βιέννης και για μια στιγμή μου φάνηκε ακατανόητο που ‘χτισαν μια τόσο μεγάλη πολιτεία, ενώ εσύ δε χρειάζεσαι παρά μόνο ένα δωμάτιο.» Δύσκολο, πολύ δύσκολο. Από την άλλη, όλα δύσκολα μου φαίνονται αυτές τις ημέρες. Μου πήρε καιρό να το τελειώσω, το χαζοδιαβάζω έναν χρόνο τώρα. Δεν μου είναι σαφές εάν έχει γίνει κάποια παρέμβαση στη μετάφραση του 1986 που κρατάω στα χέρια μου, εικάζω… Continue reading
Αντονέν Αρτώ, Βιρτζίνια Γουλφ, Φρήντριχ Νίτσε, Έντγκαρ Άλλαν Πόε και Μαίρη Σέλλεϋ. Το κοινό της συλλογής που συνθέτουν αυτή τη συλλογή 34 επιστολών, είναι η επιδείνωση της ψυχικής υγείας τους. Τον Αρτώ τον διάβασα τώρα για πρώτη φορά, μέσα από τις επιστολές του από την ψυχιατρική κλινική του Ροντέζ, όπου και νοσηλεύτηκε. Ομολογώ πως μου ήταν κάπως δυσάρεστο, μιας και φάνηκε να προσπαθεί να διαπραγματευτεί την τύχη του, πού θα… Continue reading
Τελείως κατανοητό γιατί το Γράμμα σε έναν νέο ποιητή τιτλοφορεί τη συλλογή, πρόκειται για το πιο προσωπικό, ευθύ και αφιερωμένο στη δημιουργία, ενώ τα υπόλοιπα, γεννάνε περισσότερα ερωτήματα, προβληματίζουν περισσότερο, αλλά έχουν λιγότερα στολίδια. Γνήσια συγκίνηση αποτελούν τα δοκίμια της Βιρτζίνιας Γουλφ, η οποία παραδίδει μαθήματα ευστοχίας, ειλικρίνειας, χιούμορ και αστέρευτης γνώσης για τον λογοτεχνικό κόσμο της εποχής. Με καθαρότητα στη σκέψη και το γνωστό πάθος για τις λέξεις, δομεί… Continue reading
“Εμείς, οι ραγισμένοι, αναγνωρίζουμε εύκολα ο ένας τον άλλον, έλκουμε και απωθούμε εξίσου ο ένας τον άλλον. Απαρτίζουμε μια θλιβερή και ηττημένη συντεχνία. Είμαστε το χωριό που χτίστηκε δίπλα στο ηφαίστειο, η πόλη που υψώθηκε σε σαθρό έδαφος. Κάθε μέρα είναι η μέρα του μεγάλου σεισμού. Το χωριό μας θα καταρρεύσει. Ανά πάσα στιγμή θα αφανιστεί από προσώπου Γης.” Δε νομίζω πως τελείωσα άλλο βιβλίο τόσο γρήγορα φέτος, όσο τους… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
