«Γιατί έχω κι εγώ το σεβασμό μου για τους νεκρούς όσο κι ο καθένας, όμως το πρεπούμενο είναι να δίνετε βάση στους νεκρούς τους ίδιους, και για μια γυναίκα που βρίσκεται νεκρή στη κάσα της τέσσερις μέρες τώρα ο καλύτερος τρόπος να της δείξετε σέβας είναι να τη χώσετε στη γη μια ώρα αρχύτερα».
Μια οικογένεια στον Αμερικάνικο Νότο, φτιάχνει το κιβούρι της συζύγου – μητέρας για να ταφεί εκεί που θέλει. Το «Καθώς ψυχορραγώ» πήρε πνοή θανάτου από τα χέρια του νεαρού Φώκνερ, μέσα σε ένα μήνα και κάτι, μεταξύ 12 με 4 το πρωί, όσο δούλευε ως νυχτοφύλακας. Είναι ένας τίτλος που χώρεσε όλη τη μεταφυσική αίσθηση του Αντίο. Από το σημείο που Η Σε Λίγο Νεκρή ακούει την κατασκευή του παντοτινού της χώρου, μέχρι το πένθος των υπολοίπων. «Καθώς», λέει, μιας και έχει τη διάρκειά του, σαν το πένθος να έχει τη δικιά του ζωή. Έτσι κι αλλιώς, ποιος ψυχορράγησε μονάχα για μια μικρή στιγμή;
Το τεχνικό κομμάτι, είναι με τη σειρά του γεμάτο συμβολισμούς και μαεστρία: κάθε κεφάλαιο με το όνομα της εκάστοτε φωνής, κάθε φωνή μιλάει μετά το κάθε συμβάν και ο καθένας εστιάζει αλλού. Το περιεχόμενο, πάντα στην αγροτιά και φτώχεια του Νότου, έτσι που το οδοιπορικό φαίνεται σαν να κρατάει παραπάνω, το τοπίο δίνει την αίσθηση του άγονου και ατελείωτου. Μιλάνε και λένε: «Άντε πάμε», «Είναι απρέπεια – Προσβάλεις τη νεκρή» ή «Είναι απρέπεια – Τι θα σου κόστιζε να το έκανες για χάρη της;» και εκφράσεις όπως «Πιτσιλωτό παλιάλογο, πιο άσχημο κι από άγρια γάτα». Ο Νότος γεμάτος με δικές του εκφράσεις και γκρεμισμένη πέτρα, εμμονή με τις σούστες και τα μουλάρια δεν αντέχουν άλλη ανθρώπινη ματαιότητα.
Ο Φώκνερ δίνει φωνές οι οποίες δεν αντέχουν να μιλήσουν, οπότε υπάρχουν πολλές σιωπές και βλέμματα, υπάρχουν επιθέσεις και απελπισίες που βρίσκουν τη θέση τους μέσα στη σελίδα, με μια αμηχανία που ο αναγνώστης καταλήγει να αναζητάει, για να πιαστεί από κάποιον χαρακτήρα. Επίσης, του αρέσει το καυτό και το παγωμένο, όπως ο θάνατος και το γέλιο, καταλήγοντας να εξουδετερώσει τα άκρα και να μείνει, ό, τι είναι να μείνει.
Leave a Reply