Εννοείται πως μόλις διάβασα για την ύπαρξη της Λου Αντρέας-Σαλομέ έσπευσα να πάρω κάτι δικό της. Η πολύγλωσση ρωσογερμανίδα από την Αγία Πετρούπολη είναι το δίχως άλλο εντυπωσιακή, έχοντας ακουμπήσει τόσους τομείς: συγγραφέας, αφηγήτρια, δοκιμιογράφος, ψυχαναλύτρια και θεωρητικός τέχνης (εντάξει και μια μανία με θρησκευτικό έργο υπήρχε..). Ακούμπησε μεταξύ άλλων τους Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Φρίντριχ Νίτσε, Σίγκμουντ Φρόυντ, Άννα Φρόυντ και Πάουλ Ρέε. Παντρεύτηκε τον ιστορικό Φρίντριχ Καρλ Αντρέας, με τον οποίο ωστόσο δεν είχαν ερωτικές σχέσεις.
Το «Η Ανθρώπινη φύση της γυναίκας» (1899) είναι ένα κάπως φιλοσοφικό κείμενο με μερικές προσωπικές πινελιές, όπου κάποια σημεία είναι τρυφερά και με οξυδέρκεια και άλλα, πολύ δυστυχώς, πέφτουν στις παγίδες της εποχής. Είναι κακό αυτό; Όχι. Εάν έχουμε ακόμα μέρη ζεστής καρδιάς για Μπουκόφσκι και Φάντε, δεν θα είχαμε για την Λου, η οποία το δίχως άλλο αναρωτιέται τι πάει να πει χειραφέτηση το 1899; Σκοπεύω να πάρω και περισσότερα στο μέλλον, για περαιτέρω εξερεύνηση.
«Εξ ου και η συχνή εντύπωση ότι η γυναίκα είναι καμωμένη από ένα παράξενο συνονθύλευμα αντίθετων στοιχείων, όπου συνυπάρχουν η αγριότητα, η παρορμητικότητα, το πνεύμα αντιλογίας με την αρμονία, την ειρήνη, την ισορροπία. Η ενστικτώδης εναντίωση στον νόμο, στην πειθαρχία, στην ευθύνη, με μια ανώτερη ηθική ζωή, που ποτέ δεν παραβιάζεται. Αν θέλαμε να διακινδυνεύσουμε μια εντελώς ακραία παρομοίωση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, απ’ αυτή την άποψη, η γυναίκα μοιάζει με μια καλά οργανωμένη αλητοπαρέα, η οποία ακολουθεί ένα τρόπο ζωής εντελώς ξένο προς τους νόμους και δεν αισθάνεται με κανένα τρόπο συνδεδεμένη με τις άλλες κοινωνικές ομάδες, αλλά τηρεί τόσο αυστηρά τους ιδιαίτερους κανόνες του περιθωρίου».
Είναι εξωφρενικό για την εποχή και εκ διαμέτρου αντίθετο από την παραδοσιακή ψυχανάλυση της οποίας τα χρυσά κλειδιά κουβαλούσαν Φρόυντ and company, αλλά θα ήταν πιο κατάλληλο το «Η γυναικεία φύση του Ανθρώπου» και είμαι ευγνώμων που γεννήθηκα σε εποχή που δεν είναι παράλογο, τουλάχιστον όχι όσο ήταν.
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
Leave a Reply