Νομίζω δεν υπάρχει κάτι άλλο να γραφτεί για το Έγκλημα και Τιμωρία, οπότε απλά θα περιαυτολογήσω συντόμως και θα κλείσω έτσι το αναγνωστικό έτος.
Στο λύκειο είχα έναν εξαιρετικά φριχτό καθηγητή που είναι σαφές πως δεν θα έπρεπε να διδάσκει, αλλά τα καλά νέα είναι πως κάτι Χριστούγεννα, μας είπε να διαβάσουμε το Έγκλημα και Τιμωρία και να γράψουμε μια εργασία. Το διάβασα τότε λοιπόν, από αυτές τις ίδιες εκδόσεις που το ξανά διάβασα στην αρχή αυτού του έτους, με κάποια διάθεση, υποθέτω, αυτοτιμωρίας.
Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι ένα βαρύ βιβλίο με την μεγαλύτερη ψυχιατρική τομή που έγινε ποτέ στην ιστορία της λογοτεχνίας και δεν προχωράει ούτε εύκολα, ούτε ψύχραιμά. Πως θα μπορούσε άλλωστε, με τον εμπύρετο Ρασκόλνικωφ και το σύννεφο της ύπαρξης να τον κυνηγά; Αλλά τι άλλο θα μπορούσε να γίνει;
Leave a Reply