Η χώρα έχει πάρει φωτιά κι εγώ σέρνομαι από δωμάτιο σε δωμάτιο και κοιμάμαι όλη την ημέρα, ενώ τα βράδια, διαβάζω μέχρι τις 6 το πρωί, ειδήσεις έντρομη. Μέσα σε αυτά τα κενά της θλιβερής μου ύπαρξης, ξεπηδάει ο Byung-Chul Han, με το άγχος του έρωτα. Πόσο ενδιαφέρον έχει η ψυχολογία της ανάγνωσης (είχαμε ένα τέτοιο μάθημα και μου είχε φανεί αστείο), όπου παλιότερα το κεφάλι μου ήταν γεμάτο φασαρία και δεν μπορούσα να διαβάσω και τώρα είναι απολύτως άδειο, άρα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να διαβάσω.
Δύσκολο να γράψει κανείς για αυτό το βιβλίο, διότι είναι το απόσταγμα της ανθολογίας στο μυαλό του συγγραφέα. Ωστόσο, καταλαβαίνω πως το κεντρικό μέλημα αυτού του βιβλίου είναι η ιδέα ότι η αγάπη είναι η άλλη πλευρά της γέφυρας, η σύνδεση, η αδιανόητη αποκάλυψη πως δεν είμαστε μόνοι μας. Διότι το λέμε ως μεγάλο φόβο «θα πεθάνω μόνος», αλλά συχνά είναι μια ψύχραιμη δήλωση, ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Ο συγγραφέας μας μιλάει για τον Άλλον, όχι ως σύγχρονο αντικείμενο του πόθου, ή ως οπτική τσόντα χωρίς σεξ, αλλά ως την άλλη πλευρά, τόσο ζωντανή όσο εμείς (!) που στην οποία διαχέεται η ανάγκη μας. Συχνά ακουμπάμε, καταλαβαίνουμε και δυστυχώς κατακτάμε, κάτι που δεν υπήρχε εξαρχής και σίγουρα δεν ήταν δικό μας, σαν χωράφι, για να σπείρουμε, χυδαία τις ατελείωτες φαντασιώσεις μας. Τι θα μπορούσαμε να θερίσουμε εάν όχι τον εαυτό μας; Ίσως κάπως κυνικό, αλλά είναι κι αυτό ένα μονοπάτι, εάν αρχίσεις να κυνηγάς την σκιαγράφηση του Έρωτα.
Σε έναν κόσμο όπου όλοι είμαστε πρωταγωνιστές, ποιος είναι αυτός που ερωτευόμαστε και πως μπορεί να είναι η φύση του, εφόσον ο μοναδικός του στόχος είναι να ικανοποιεί το Εγώ; Από την άλλη πως θα του αποδείξουμε πως κι εμείς, με την σειρά μας, υπάρχουμε; Διότι αυτό είναι και το κόστος του συλλογικού ναρκισσισμού, το Τοτέμ και το σύμβολο που εάν το πλησιάσεις, κάποτε το κοιτάς στα μάτια και σταματάει να υπάρχει. «Εγωιστικό αλλά- νομίζω πως φτιάχτηκες για εμένα».
Αλλά μην ακούτε εμένα. Ο Byung-Chul Han τα χωράει όλα: τον καπιταλισμό, τον δούλο του Χέγκελ και του Νίτσε, την αηδιαστική θετικότητα, τη ζωικότητα του πνεύματος, την ήπια πορνογραφία του fifty shades of grey με την ψευδαίσθηση πως για να μας κακοποιεί κάποιος, είναι ερωτευμένος μαζί μας, υπάρχει, άρα υπάρχουμε κι εμείς.
Leave a Reply