“Ήταν και παραμένει ένας μικροαστός από πλούσια οικογένεια, με μια τέτοια παιδική ηλικία – θα τραβούσε πολύ να τη διηγηθεί κανείς – που η αστική τάξη τον εξουσιάζει και, ταυτόχρονα, τον ευχαριστεί· δεν μπορεί να την εγκαταλείψει, όντως, έχει προσωπικά ανάγκη, λόγω παιδείας, από κάποιες αστικές βεβαιότητες, από μιαν αστική άνεση και συγχρόνως, τις απεχθάνεται. Βρίσκεται, λοιπόν, σε μια κατάσταση απολύτως κλασική αυτού που θα ονομάζαμε αναρχικός, όχι αναρχικός της Δεξιάς, όμως, καθότι ειλικρινά αντι-αστός, αλλά επίσης γνωρίζει πολύ καλά ότι ορισμένα πράγματα τον συγκρατούν. Τι είναι η πράξη αυτή που επαναλαμβάνει αδιάκοπα; Είναι μια αυτοκαταστροφική πράξη, καταστροφή της κοινωνικής τάξης μέσω σκανδάλου, και ταυτόχρονα αυτοκαταστροφή· τα δύο πάνε μαζί.
Το 1920 ο Πωλ εμφανίστηκε στο κεφαλόσκαλο του καφέ «Closerie des Lilas» φωνάζοντας: «Ζήτω η Γερμανία, κάτω η Γαλλία». Το 1920 δεν ήταν και η καταλληλότερη στιγμή για κάτι τέτοιο. Όπως φαντάζεστε, οι άνθρωποι που ήταν εκεί του φώναξαν να κατέβει, κι όταν αναγκάστηκε να το κάνει διά της βίας, το αποτέλεσμα ήταν να περάσει τρεις ή τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο. Τι έκανε λοιπόν; Κατέστρεψε, όσο μπορούσε την αστική πραγματικότητα με ένα σκάνδαλο, αλλά, ταυτόχρονα, αφέθηκε να καταστραφεί. Με άλλα λόγια, καταστρέφει την αστική τάξη μέσα του, στον βαθμό που προσπαθεί να την καταστρέψει στον άλλον, πάντα με μια αυτοκαταστροφική, εάν όχι αυτοκτονική, πράξη βίας. Αυτό ενυπάρχει στο grabuge.”
Leave a Reply