«When we get home, my younger sister finally tells me, out by the pool “That’s bullshit. I can get my own cocaine”».
«I think about Blair alone in her bed stroking that stupid black cat and the billboard that says “Disappear here” and Julian’s eyes and wonder if he’s for sale and people are afraid to merge and the way the pool at night looks, the lighted water, glowing in the backyard».
«“What do you care about? What makes you happy?” “Nothing. Nothing makes me happy. I like nothing”».
Ο τότε 21χρονος Ellis δημοσίευσε το less than zero, ενώ ακόμα σπούδαζε. Στην αρχή θυμήθηκα τον Φιτζέραλντ, εξαιτίας της περιγραφής του εύκολα ξοδεμένου νεανικού πλούτου, μετά σκέφτηκα τον Σάλιντζερ, εξαιτίας του εφηβικού λεξιλογίου και περιγραφών. Τελικά έχει την γοητεία του Brat Pack, των νεαρών Αμερικάνων του East Coast.
*παίζει Λάνα*
Ενώ διάβαζα το less than zero, σκεφτόμουν πως θα το περιέγραφα αφού το τελείωνα και όταν η σκέψη γινόταν απαιτητική την παρατούσα, κάτι που έχω κοινό με τον Clay και τους φίλους του. Ο ταλαντούχος νεραρός Ellis, κατάφερε με κάτι απλό να ξεσηκώσει κάτι πολυπλευρο, να μιλήσει για τους έφηβους που ξεμένουν από φαντασία, που δεν ξέρουν πια τι άλλο να καταναλώσουν και που δεν έχουν τίποτα να αγαπήσουν και να χάσουν. Εξαφανίζουν γραμμές μέσα στα πολυτελή αμάξια τους, δεν υπάρχουν γονείς στο πλάνο, όλοι οι φίλοι είναι ξανθοί και έχουν μαύρισμα όλο τον χρόνο, ενώ οι ψυχίατροί τους είναι σε χειρότερη κατάσταση από τους ασθενείς. Ένας κόσμος απελπιστικά βαρετός, όπου κάθε φαγητό είναι περίτεχνα διαφορετικό, αλλά έχει την ίδια γεύση με το προηγούμενο.
Μια ένταση βράζει και κάθε φορά που κάτι συναισθηματικό πλησιάζει, όλοι τους το αποφεύγουν. Τα συναισθήματα εδώ είναι σαν ιερή λάβα, οι ήρωες πατάνε πάνω από το ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί και τα πάντα μυρίζουν θάνατο και κακούς οιωνούς. Ο νεαρός Clay κοιτάει τα σκυλιά που τρέχουν στους λόφους, αλλά τελικά, μας λέει, είναι κογιότ.
Leave a Reply