“Εμείς, οι ραγισμένοι, αναγνωρίζουμε εύκολα ο ένας τον άλλον, έλκουμε και απωθούμε εξίσου ο ένας τον άλλον. Απαρτίζουμε μια θλιβερή και ηττημένη συντεχνία. Είμαστε το χωριό που χτίστηκε δίπλα στο ηφαίστειο, η πόλη που υψώθηκε σε σαθρό έδαφος. Κάθε μέρα είναι η μέρα του μεγάλου σεισμού. Το χωριό μας θα καταρρεύσει. Ανά πάσα στιγμή θα… Continue reading
Τη λάτρεψα με το Αϊλίν, τη λάτρεψα και με το έτος ξεκούρασης και χαλάρωσης της. Οδυνηρή, αστεία, αποσυνδεδεμένη από τα πάντα, ελάχιστα συμπαθητική, ιδιαίτερα έξυπνη, προνομιούχα και παράξενα ειλικρινής. Τέτοιες χαρακτήρες, που στέκονται στο “now what”, μετά το σημαντικό τους δράμα, περιαυτολογώντας για όσα έχουν απομείνει από τη ζωή με κερδίζουν πάντα, όπως με κέρδισε… Continue reading
Είχα δει την ομώνυμη ταινία πριν τα δεκαοκτώ. Από τότε μου ερχόταν πάντα πρώτη στο μυαλό όταν με ρωτούσαν ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία. Ποτέ δεν μπόρεσα να τη δω χωρίς να κλάψω. Δεν άργησα να ερωτευτώ τον Colin Firth. Αρκετά χρόνια μετά, πήρα το βιβλίο από το Book Depository (αιωνία η μνήμη του)… Continue reading
14 ΑυγούστουΦόρεσα το κοραλί μου φόρεμα και έβαλα πορτοκαλί σκιά γκλίτερ. Προς τι η τόσο αλέγρα διάθεση; Ο Αύγουστος απελευθερώνει τον πιο περιπετειώδη εαυτό μου. Πήγα στο black duck για να γράψω και να δροσιστώ στον συμπαθητικό τους κήπο. Μετά ήρθε ο φίλος μου και ενώ είχα γράψει μόνο μια παράγραφο του πρότεινα να φύγουμε.… Continue reading
Μια πραγματική εποχή στην κόλαση 25 Μάιου 1881 […] Να μπορέσουμε επιτέλους να χαρούμε μερικά χρόνια αληθινής ξεκούρασης σ’ αυτή τη ζωή· και ευτυχώς που αυτή η ζωή είναι η μόνη, και αυτό είναι προφανές, αφού δεν μπορούμε να φανταστούμε μια άλλη με πλήξη μεγαλύτερη απ’ ότι σ’ αυτήν εδώ!Δικός σας, Ρεμπώ Πώς να σχολιαστούν… Continue reading
Το ταξίδι με τις επιστολές με έφερε στον Λέανδρο. Λίγες επιστολές εντός του και όλοι με ρωτούσαν εάν έχω διαβάσει τις οδύνες του νεαρού Βερθέρου του Γκαίτε κι έτσι έβαλα μια άνω τελεία, ευτυχώς. Επέστρεψα στον Λέανδρο και καταλήγω πως θα μπορούσε κανείς να το αντιμετωπίσει με διαφορετικούς τρόπους. Υποθέτω, πως η τίμια, η σωστή… Continue reading
«Θυμάσαι που σ’ έλεγα μικρή μου Ρώμη; […] Τώρα φαίνεται πως δεν έκανα λάθος. Η μοίρα της μιας ίσως είναι και η μοίρα της άλλης» Κάπου εδώ τελειώνουν τα αδιάβαστά μου του Williams. Καταλήγω πως το καλύτερο ήταν ο Στόουνερ, ακολουθεί ο Μακελάρης, μετά ο Αύγουστος και τέλος η Νύχτα, την οποία έτσι κι αλλιώς… Continue reading
Ποτέ δεν έχω παίξει έναν καλοσυνάτο χαρακτήρα. Δεν νομίζω πως μου ταιριάζουν. Δεν θα είναι καλοσυνάτος, θα είναι υστερικός. Σκέψου τον Κάρι Γκραντ ή τον Τζακ Λέμον. Θα βοηθάει τους άλλους από καθαρή υστερία, για να μη σταματήσει να κινείται. Είναι ενδιαφέρον το πώς ο Αλμοδόβαρ αναλύει και αναλύεται ανάμεσα στην έννοια της δημιουργίας και… Continue reading
Το Δεύτερο Σπίτι της Κασκ με μάγεψε τόσο που έσπευσα να αποκτήσω την τριλογία και το «Άρλινγκτον Παρκ» λες και θα ζω για πάντα, λες και τα αδιάβαστα είναι φυσικό να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του Πρώτου Σπιτιού. Τέλος πάντων. Το «Περίγραμμα» ήταν η αποκλειστική μου παρέα στο φέρι της επιστροφής από Φολέγανδρο. Η Κασκ… Continue reading
Όπως απολαμβάνω τον David Sedaris και τον Etgar Keret, έτσι πέρασα υπέροχα και με τη Ραϊμο. Σχεδόν ενοχλήθηκα με όσους έκαναν λόγο για ναρκισσισμό. Πώς μπορεί να γράψει κάποια για τον εαυτό της χωρίς να έχει κέντρο τον εαυτό της; Ναι μεν είναι ‘εύκολη’ δουλειά, μιας και καταγράφεις τις ερμηνείες σου για τον κόσμο, κρίνεις… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
