Ο Ρολάν Μπαρτ, μεγαλύτερος γνώστης και από την Βίκυ Καγιά, προσφέρει κάποια κείμενα με προβληματισμούς γύρω από την μόδα. Ξεκινάει με μια ιστορική διαδρομή ανάμεσα στον κόσμο της υψηλής ραπτικής και των χίπηδων, μελετώντας το σύστημα της μόδας, ανάμεσα στην χρηστικότητα του, τους συμβολισμούς του και το στόλισμα που υπήρχε από αρχαιοτήτων χρόνων. Αυτό που μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον είναι η γλωσσολογική μελέτη γύρω από το σημαινόμενο και το σημαίνον (και νόμιζα πως έκανα ευχάριστο διάλειμμά από Λακάν – κοίτα τελικά!)
Ουσιαστικά μας καλεί να δούμε το ρούχο, μέσα από την ιστορία του, την πρακτική του λειτουργία, την κανονικότητα του μέσα στα κοινωνικά πλαίσια, τον καλλωπισμό και την αισθητική και αφαιρώντας χρόνο στην ενδυματολογική συμπεριφορά. Σε αυτό το σημείο θα παραδεχτώ πως διαρκώς είχα στον μυαλό μου έναν Ιρλανδό δανδή με μαγιό και με ένα καπέλο μπέισμπολ με ένα φτερό, στην μέση ενός καθολικού γάμου.
«Για παράδειγμα, το ριχτό παλτό στους ώμους με τα κρεμασμένα μανίκια, γίνεται γεγονός ενδυμασίας από την στιγμή που: 1. Μια κοινότητα φτιάχνει με αυτό ένα διακριτικό γνώρισμα που επιβάλλεται σε όλα τα μέλη της (οι Αδερφοί των χριστιανικών Σχολών)· 2. Ο κατασκευαστής προμηθεύει την αγορά με έτοιμα ρούχα που έχουν εσωτερικά θηλύκια για να περνά από εκεί το χέρι και να συγκρατεί το ρούχο χωρίς να φοριούνται τα μανίκια (αγγλικό σύστημα)».
Leave a Reply