«Τα βύσσινα με ρούμι ήταν τα καλύτερα»
Δεν διαφωνώ. Διαφωνείτε εσείς; Πιστεύω πως όχι. Έτσι κι αλλιώς, πότε θα ήταν πιο κατάλληλη αυτή η δήλωση, εάν όχι στην αρχή μιας Αποκάλυψης;
Ο Κρασναχορκάι είναι περίεργος και δύσκολος. Προσπαθούσα να τον χωρέσω στο κεφάλι μου και τσάκιζα τις σελίδες μέσα στα νεύρα. Δαιδαλώδης από την αρχή, με ατελείωτες σκοτεινές περιγραφές και αναλυτικούς κινηματογραφικούς μονολόγους που κρατάνε σελίδες ολόκληρες, χωρίς ούτε μια τελεία. Διάβαζα προσεκτικά επί πέντε σελίδες για το κάρφωμα ενός καρφιού με ένα σφυρί και κάπου εκεί θυμήθηκα να ηρεμήσω. Εάν επέμενα να συγκρατώ τα πάντα, δεν θα τον ‘έπιανα’ ούτε στο λιγότερο, και πραγματικά ήθελα να καταλάβω. Έτσι κι αλλιώς, αφού δεν υπάρχει δομή, γιατί να υπάρχει παραδοσιακή γραμματική και σύνταξη;
Το χάος είναι ακόμα πιο γοητευτικό, όταν είναι παντού: Δομή, γλώσσα, γραμματική, πλοκή, χαρακτήρες, χρόνος. Για όσους δεν ξέρουμε καλό κολύμπι: Μετά από εξαντλητικές προσπάθειες πλατσουρίσματος στα βαθιά – άπατα, κάποια στιγμή χαλαρώνουμε και επιτέλους είμαστε στην επιφάνεια. Στο σύμπαν του Κρασναχορκάι προκύπτει πως η θάλασσα είναι παγωμένη, γκρι σαν τυφλός ουρανός και δεν επιπλέουμε μόνοι.
Η Μελαγχολία της Αντίστασης, περιγράφει μια πόλη στα ψυχρά Καρπάθια, βυθισμένη μέσα στην ομίχλη. Οι θλιμμένοι κάτοικοι αναμένουν από στιγμή σε στιγμή μια καταστροφή, η οποία προμηνύεται από αμέτρητους κακούς οιωνούς, κάποιους στα όρια του γελοίου. Κυκλοφορούν άντρες με γκρίζα τσόχινα παλτά που χτυπάνε τις μπότες στο λιθόστρωτο, και πλησιάζει την πόλη ένα τσίρκο, με φαβορί μια γιγάντια φάλαινα. Κάποιοι κάτοικοι γεμίζουν τα κελάρια και άλλοι εκμεταλλεύονται (ε ναι) την παραδομένη ψυχολογία των υπολοίπων, που πλέον τίποτα κακό δεν τους κάνει εντύπωση. Σε αυτή την μελαγχολία αντιστέκεται μόνο ο τρυφερός Βάλουσκα, που περπατάει αμέριμνος απέναντι από την σατανική μηχανή και αυτό είναι που το κάνει το πιο αισιόδοξο – καταθλιπτικό ανάγνωσμα.
Σημείωση στον εαυτό:
1. Να μην κατηγορήσω κανέναν που το άφησε στην μέση.
2. Να το ξαναδιαβάσω όταν θα μπορώ να συγκρατώ περισσότερο μια αίσθηση και ένα χρώμα, παρά ένα γεγονός. Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω κάποια που *καταλαβαίνει* τον Λάσλο Κρασναχορκάι.
Leave a Reply